“คิดว่าเป็นชั้นจีละกันนะ” พี่โบ๊ทบอกเราตอนเริ่มสัมภาษณ์ ซึ่งก็ทำให้บรรยากาศก็กลายเป็นสบาย ๆ ขึ้นเยอะ ยิ่งเมื่อเราบอกว่า “เดี๋ยวจะคุยเรื่องศาลายาเยอะหน่อยนะคะ” พี่ ๆ ก็ตอบทันทีว่ายินดีเลย แถมพี่บอสบอก “ความทรงจำเย้อะะะ ด้วย ที่นั่นอะ” อะ ไม่ต้องอินโทรเยอะ สัมภาษณ์นี้ยาว เก็บแรงไว้อ่านบทสัมภาษณ์ของพี่ ๆ สมเกียรติ ความยาว 10,500 คำกันดีกว่า!

Somkiat, สมเกียรติ, smallroom, small room, วง, สัมภาษณ์

จุดเริ่มต้นของวงสมเกียรติคือวิชา Small Ensemble

นนท์: ตอนแรกที่ตั้งมาไม่ได้ตั้งเพื่อวิชา small ensemble คือตอนนั้นชื่อวง Burger แต่สมาชิกคล้าย ๆ กัน ตอนนั้นยังไม่มียิ้ม เป็นแค่โบ๊ท นนท์ บอส แล้วก็เป็นงวงตีกลอง นุ๊กเล่นเบส (หัวเราะ)

โบ๊ท: ส่วนนัทอยู่คนละปีกัน ตอนนั้นอยู่วง

นัท: วงเดียวกันไอ้มีน (He Men Crown) น่ะแหละ

ตอนสมเกียรติเรียน ยังเป็นรุ่นที่ยังเลือกสมาชิกในวงเองได้ใช่ไหม

สมเกียรติ: อ้าว ตอนนี้ไม่ได้เหรอ

โบ๊ท: อาจารย์เช่ (The Richman Toy) เค้ามีแนวทางสอนแบบใหม่

บอส: จริง ๆ อาจจะเป็นผลดีกับเด็กที่ยังไม่รู้ว่าตัวเองจะอยู่วงกับเพื่อนคนไหน เพราะว่าจริง ๆ ตอนปี 1 อาจจะมีความเคอะเขิน คนที่กล้าจะหาเพื่อนในวงอาจจะมีมารวมกันนิดเดียว วิธีนี้ก็จะทำให้คนได้ลองก่อน แล้วค่อยมาตัดสินใจเลือกคนในวงกันเอง

นนท์: สามารถเล่นได้หลายแนวเพลงมากขึ้นด้วยใช่มั้ย เพราะว่าได้ข่าวว่าแนวเพลงนี่ต้องเล่นแนวนี้ก่อน อะไรงี้ปะ

อาจารย์จะเลือกเพลงมาให้ ว่าวงนี้คัฟเวอร์เพลงนี้นะ แนวนี้ ไกด์ ๆ ให้ แล้วก็ต้องมีเพลงแต่ง small ensemble ด้วย

นนท์: ถ้ามีนะ พี่จะไม่จบเพราะเพลงแต่งนี่แหละ (หัวเราะ)

นัท: เพราะตอนเราเรียนก็คือเอาเพลงไป ใช่มะ เลือกเอง

นนท์: เหมือนพี่เช่หลัง ๆ ก็คือให้แต่งเพลงเหมือนกันนี่แหละ ตอนนั้นก็มีเพลงดังของวงเรา เพลงของพี่สืบ

ยิ้ม: จุลินทรีย์ก็มีชีวิต (หัวเราะ)

โบ๊ท: ตั้งชื่อเพลง แต่ก็เรียกพี่สืบละกันนะ (หัวเราะ)

บอส: การเรียนช่วงสมอลล์ ก็ได้ทำให้เราได้ทำเพลงไปเรื่อย ๆ เพราะตอนเรียนตั้งแต่ปี 1 ถึง ปี 4 เราทำเพลงไปประมาณ 40-50 เพลง แต่ไม่ไ่ด้ออกมานะ

เลยได้ฝึกทำเพลงในการเรียนสมอลล์ด้วย

บอส: ใช่ ก็เหมือนได้ฝึกไปเรื่อย ๆ กัน

ตอนนั้นเรียนกับใคร

บอส: พี่เช่ครับ แล้วก็

นนท์: พี่ม่อน ที่ให้เราเล่นเพลง Mr. Big แต่เราไม่เล่น (หัวเราะ)

บอส: เราก็เอาเพลงอื่นที่เราชอบไปเสนอเค้าแทน

นนท์: คือตอนนั้นสมเกียรติก็เรียนกับเค้าครั้งเดียวทั้งเทอม มาแค่ตอนเรียนครั้งแรกแล้วก็ตอนสอบสุดท้ายเลย ไม่มาอีกเลย เพราะว่าตอนนั้นติดแข่งโค้ก มิวสิคอวอร์ดสพอดี ก็เลยต้องขอลาบ่อย ไม่ได้เกี่ยวว่าเราไม่เข้านะ

บอส: ตอนนั้นเราอยากทำเพลงส่งสมอลล์รูม ก็เรียนด้วย แข่งอีก ปี 1 เทอม 2 ไปแข่ง ทำหลาย ๆ อย่าง เพลงนี้ส่งสมอลล์รูมแล้วไม่ผ่าน ก็เอามาส่งอันนี้ต่อ ต่อ ๆ กันไป สนุกสนาน ตอนเรียน เย็น ๆ ก็นัดเจอกันละ ทำเพลง ทำอะไร ไปแฮงเอาท์ ยันดึกยันดื่น บางทีตื่นสาย ไปเรียนไม่ไหว อะ ทำเพลงต่อ (หัวเราะ) วน ๆ กันไป

Somkiat, สมเกียรติ, smallroom, small room, วง, สัมภาษณ์, โบ๊ท

ตอนแข่งโค้กมิวสิคอวอร์ดสคือปีอะไร

บอส: ช่วงปี 2010 กำลังจะเปิดเทอมปี 2

ยิ้ม: หลังจากไปเล่นร้าน Wink ซักแปปนึงอะ

นัท: ตอนปี 1 ออกไปเล่นร้านเหล้าในเมืองที่รัชโยธิน นั่งแท็กซี่จากศาลายาไป

บอส: มันเเป็นร้านแบบที่เค้าจะให้เราเล่นเพลงที่เราชอบ เพลงสากล อะไรประมาณนี้ เราชอบเล่นพวกนั้น แล้วก็เลยหาร้านที่เล่นแบบนี้ได้ทั้งหมด ไปเล่นไกลแหละ ได้คนละ 300 ค่าแท็กซี่ก็หมดแล้ว

นนท์: ค่าเหล้ายังไม่นับเลย (หัวเราะ)

นัท: เหมือนมันเริ่มจากมีเพื่อนไปเที่ยวก่อน แล้วมาบอกว่า เนี่ยมันมีร้านที่ตรงแนวเลย น่าจะเป็นยิ้มกับนนท์ไปมา ไปถึงก็ไปลากเจ้าของร้านเมาด้วย

บอส: แล้วการออดิชั่นก็เป็นไปง่ายดาย ตอนนั้นก็ลากกันไปดูหมด พี่ว่าน Mattnimare ก็ไปดู ลากกันขึ้นไปแจม แกเพิ่งปี 1 เรียนมาด้วยกัน (หัวเราะ)

อะไรที่ทำให้ตัดสินใจไปประกวดโค้ก

บอส: เนี่ยแหละ รางวัล (หัวเราะ)

นนท์: รางวัลก่อนเลย (หัวเราะ)

บอส: อยากไปกินปูที่ญี่ปุ่น จำได้ว่าตอนเห็น teaser การประกวดก็เต้นอยู่ในห้องละ วู้ว (หัวเราะ) ได้ไปญี่ปุ่น เย้ ตอนอยู่ห้องยิ้มอะ

นนท์: ก็นั่งดู นั่งอะไรไปเรื่อย พอเห็นที่เว็บไซต์มันมีรางวัลล่อตาล่อใจนู่นนี่นั่น ฉลอง ปะ ฉลองงง ไปร้านเหล้า

นัท: ไม่ เมื่อก่อนเรียกประชุมวง (หัวเราะ)

บอส: ประชุมบ๊อย บ่อย (หัวเราะ)

ตอนได้รางวัลไปญี่ปุ่นได้ไปทำอะไรบ้าง

บอส:  ไปดู Summer Sonic สนุกเลย ตื่นสาย (หัวเราะ)

โบ๊ท: ประชุมวง (หัวเราะ) จนพี่คิว พิธีกร True Music ที่ไปด้วยก็หลุดไปกับเราด้วย เค้าจะลงไปข้างล่าง จะไปร้านกันแล้ว คือละพี่คนนี้เค้ามาชุดโรงแรม แบบอาบน้ำอะ แล้วที่ญี่ปุ่นเค้าจะกลัวกันมากแบบเปิดพุงโชว์ อ๊ากก ชีเปลือยให้ดู คนนี้เค้าแต่งชุดนั้นลงมา แล้วไปต่อทื่ที่คนพลุกพล่านเลยอะ (หัวเราะ) กึ่ม ๆ แล้ว แล้วเค้าเห็นเราอยู่ด้วยก็เลยอุ่นใจ (หัวเราะ)

บอส: เออจริง ๆ เราชอบพบปะกับคนนะ แล้วแบบพาไปสนุกสนานกัน ปาร์ตี้ คุยกัน

ยิ้ม: จนถึงตอนนี้เราก็สนิทกับเค้านะ

วงที่เรียนรุ่นเดียวกับสมเกียรติมีวงอะไรบ้าง

โบ๊ท: เยอะครับเยอะ มี Abbey Road ตอนนี้เป็น Medicine Men ไปแล้ว

ยิ้ม: End My Torment

นัท: Shopping Bag

บอส: มีดอย อยู่ Safeplanet

ยิ้ม: ตอนนั้นเป็นวงชื่อ Shadow Flare แต่ก็คือ Safeplanet น่ะแหละ

นนท์: มีชน Slot Machine เป็นรูมเมทกันเลยนะน่ะ

บอส: แล้วก็มีเงาะ The Richman Toy ส่วนใหญ่จะเป็นรุ่นน้อง Boom Boom Cash, Mattnimare, De Flamingo

ยิ้ม: Hello Massacre

บอส: อันนี้คือน้องที่ทันกัน แบบได้รับน้องกันมา ไม่ว๊าก ๆ เป็นนุ่มนวล ไปตกปีพี่โอ่พอดี

โบ๊ท: ปีสามจะเป็นพี่ว๊าก ปีสองจะเป็นพี่โอ๋

บอส: แต่ว่าส่วนใหญ่คณะเราไม่ค่อยว๊ากรุนแรงกันอยู่ละ

ยิ้ม: เอ้า มึงกับกูนี่ตัวโหดเลยนะ (หัวเราะ)

นัท: เหมือนไปฟัดกับใครมา

บอส: แต่เล่นกันเองนะ สองคน (หัวเราะ)

ยิ้ม: แบ่งฝักแบ่งฝ่ายกันอย่างจริงจัง มีสตอรี่ (หัวเราะ)

Somkiat, สมเกียรติ, smallroom, small room, วง, สัมภาษณ์, บอส

พูดถึงรับน้องแล้ว เล่าให้ฟังเรื่องรับน้องตอนปีของสมเกียรติหน่อย

บอส: อย่างตอนว๊ากอะ มันก็คือจะว๊ากกันเอง จะไม่ว๊ากเด็กแต่ว๊ากปี 2 ที่เรารู้กันเองอยู่แล้ว คือเราทำแต่มันไม่ได้รุนแรง ทำให้มันได้ร้องเพลงด้วยกันเฉย ๆ เรารู้สึกว่า เราเป็นนักดนตรีใช่มั้ย แต่จริง ๆ แล้วเราก็ต้องทำงานกับคนอื่นด้วยนะ บางคนอาจจะเล่นคนเดียวก็ได้ แต่นักดนตรีที่เราชอบส่วนมากเค้าก็จะทำงานกับคนอื่นได้ แล้วรับน้องก็ให้เราได้เจอกับเพื่อน คือยิ่งหลัง ๆ ทุกแขนงต้องทำงานด้วยกันหมดเลย มีคนที่จัดงาน มีคนซาวด์ แม้กระทั่งเรียนคลาสสิก อย่าง Polycat ที่เค้าเอามาร่วมกันได้อะ คือมันควรจะรู้จักกันหมด ไม่รู้จักกันก็แย่เลย

นนท์: ด้วยรุ่นเราคือเราไม่ได้ไปว๊าก ไม่ได้ไปแตะตัวน้อง เราลงกับอีกคนนึงแทน

บอส: ให้น้องเค้าเห็นเหมือนเค้าดูโชว์ไปเรื่อย ๆ อะ (หัวเราะ) แล้วสิ่งที่เค้ากดดันคือร้องเพลงเฉย ๆ อะ นั่นแหละ เราก็เล่นกันไปเรื่อย ๆ อะ ไอ้ซุง (Mattnimare) อะไรพวกเนี้ย เล่นกันไป ๆ

ยิ้ม: ก็คือพยามมีเหตุผลน่ะแหละ

บอส: เพราะตอนพวกเราอยู่ เรากับรุ่นน้องลงมา รุ่น จา De Flamingo ซึ่งสนิทกันมาก เราแลกเปลี่ยนเรื่องดนตรีกัน ไปตรงเรือนศิลปินที่เพิ่งเปิด ไปร้านกาแฟตรงนั้น เราชวนพวกซุงไปนั่งเขียนเพลง คือทุกคนเอาเพลงมาแชร์กันได้ คือไม่ได้เป็นคาบเรียนอะไรด้วยนะ ทำขึ้นมาเอง ทำไปได้ซักพักแล้วไม่รู้มันมีต่อหรือเปล่า

นนท์: ตอนนั้นเป็นไอ้ยิ้มอะ อยู่บ่อย ๆ ไอ้เงาะ

ยิ้ม: ไม่เรียนไง ไม่ยอมเรียนหนังสือ (หัวเราะ) มาถึงก็ไม่เข้าแล้ว

นัท: เอ้ยเมื่อคืนเพิ่งเจอยิ้มมาเมื่อตอนตีสอง ทำไมเจอที่นี่อีกแล้ว (หัวเราะ)

บอส: แต่คาบคีย์บอร์ดไม่เจอนะ เมื่อกี้ (หัวเราะ)

ยิ้ม: เอ้ะ แต่เห็นมันเดินอยู่นี่หว่า

บอส: เออ เห็นมันเดินดูดบุหรี่อยู่นิ ควันฉุยเลย คือตอนเรียนพวกเราจะใช้พื้นที่ที่คณะแบบ

ยิ้ม: ใช้คุ้มอะ

บอส: เขียนเพลง

นนท์: เรียกได้ว่า สิง เมื่อก่อนชั้นจียังสูบบุหรี่ได้ด้วย

ยิ้ม: จริง ๆ มันสูบไม่ได้ แต่ว่า เราอะ (หัวเราะ)

บอส: ไม่ ๆ สมัยก่อนตรงชั้นจีอะ ตรงต้นไม้กับลานมะเร็ง เค้าดูดกันหมดเลยอะ! (หัวเราะ) มันยังไม่มีใครมาห้ามปราม แต่ว่ามันก็จะได้ไมได้ใกล้โซนอาหารขนาดนั้น พอพักเที่ยงอะ ทุกรุ่นจะแห่กันมาแล้วก็ไปนั่งคุยกันอะ อะไรก็ไม่รู้เต็มไปหมด กว่าจะไปเรียน บางทีไปช้า นั่งอืดอยู่ เจอพวกพี่ว่านนั่ง นั่งเพลิน เอ้ย เกิน 10 นาทีละ อะ กูไม่ไปละ (หัวเราะ)

นนท์: 10 นาทีมันเข้าไม่ทันอยู่แล้วอะ คณะเราอะ (หัวเราะ) ละพวกพี่ถึงกับมีไปลองของอะ ที่คณะ ตรงชั้นสองตอนกลางคืน ตี1-ตี2 ที่เวลาคนซ้อมดึก ๆ แล้วลงมาบางทีประตูลิฟต์มันเปิดเอง ก็ไปกันเลย

บอส: รอกประมาณตี 2 หลบยาม หลายคนอะ มีไอ้เป้ เจ้าของร้าน Yours ด้วย เราทำเพลงไปด้วย ใช้ชีวิตให้มันสุนกเต็มที่

ยิ้ม: โชคดี รุ่นเราอยู่กันเป็นก้อน สนิทกันเป็นก้อนจริง ๆ ยี่สิบกว่าคน

นัท: รุ่นพี่ก็จะเป็นรุ่นมีน (He Men Crown) แล้วก็รุ่นพวกนี้ ก็จะสนิทกัน สามสี่รุ่น

บอส: นอกจากนั้นยังมีไอ้เติ้ล (The Whitest Crow) ที่อยู่อินเตอร์ (MUIC) อีก ตามมาสนุกกันเป็นก้อน (หัวเราะ)

นนท์: มาคณะเรา มาสนุกกัน (หัวเราะ)

บอส: พลังพวกนี้มันส่งถึงกันจริง ๆ นะ เห็นน้อง ๆ อยู่เป็นกลุ่มก้อนทำเพลง ดีมาก ๆ เลย

สรุปเจอผีไหม

บอส: อุ้ย สรุปคือมันหลอนกันไปเองแหละ (หัวเราะ)

นนท์: เคยฟังเรื่องเดจาวูปะ เดจาวูของคณะเราอะ

ยิ้ม: ที่แบบ ตอนรับน้องอะ แบบหลอนจนเจอเพื่อนทำสิ่งเดิมซ้ำอะ

นนท์: ตรงข้าง ๆ ออดิเค้าเรียกอะไรนะ ตู้เอทีเอ็มอะ

มันย้ายขึ้นไปข้างบนแล้ว (หัวเราะ)

นนท์: ตรงข้างบนลานวงรีอะ หน้าห้องกิจการ มันมีซ้อมรับร้อง ซ้อมเต้น

ยิ้ม: ก็เป็นรุ่นเรานี่แหละ ซึ่งก็ซ้อมเต้นอยู่ แล้วเราก็มีบ้านหน้ามอ ทำอาร์ตเวิร์ค นักดนตรีก็ซ้อมดนตรี แก๊งดนตรีเสร็จก่อน มาที่บ้านอาร์ตเวิร์ค บอก เฮ้ย ซื้อของไปเยี่ยมเพื่อนหน่อยดิ้ เลยไปเยี่ยมเพื่อน แล้วเพื่อนช็อค ไอ้เหี้ย มะกี้มึงเพิ่งมากันไม่ใช่เหรอวะ ไม่ จริง ๆ คือมันช็อกน่ากลัวมาก

บอส: คือเราเป็นคนโดน เราเป็นนักเต้น คือบางทีรับน้องแบบนี้มันได้ทำสแตนด์ ได้ทำอาร์ตเวิร์คคือเอาจริง ๆ อะ เวลาเราเป็นศิลปิน เราต้องคิดทุกอย่าง ไม่ใช่แค่ทำเพลง เราต้องคิดแผนการตลาด เราจะได้เจอหลาย ๆ อย่าง มันก็สนุก คือมันเป็นแผนซ้อนแผน เพื่อนทำเหมือนมาหาเราสองรอบ แล้วซื้อของเหมือนกันมา

ยิ้ม: ทำเหมือนกัน

บอส: แล้วพูดประโยคเดียวกัน! (หัวเราะ) เหมือนมันจำวินาทีกันมาเลยอะ (หัวเราะ) แล้วเราซ้อมถึงประมาณตีสองตีสาม เราเบลอ ๆ แล้วอะ ห้าหกเจ็ดคน แล้วมันทำเหมือนเดิม พวกเราก็ตกใจ (หัวเราะ) มาแกล้งแหละ

ยิ้ม: แต่เชื่อเป็นปีเลย (หัวเราะ)

บอส: แล้วรุ่นน้องก็เชื่อ ก็โดนหลอก ใครรับร้องตอนกลางคืนจะโดนหลอก

นัท: กลับมาห้องคือแบบ ไอ้บอสมาเล่าเป็นฉาก ๆ เลย กูโดน กูโดนจริง ๆๆ (หัวเราะ)

นนท์: ตอนแรกมันจะไม่เชื่อกันเว้ย ถ้าไอ้ชนไม่เดินหมุนกุญแจรถมา คุยสองประโยค แล้วอีกคนเดินเข้ามา ‘เอา M150 มั้ย’ เหมือนเดิม เฮ้ย มันเหมือนเดิมไปหมดแล้ว!! แล้วมีคนตะโกนมา นี่มันเรื่องจริง เฮ้ยไอ้ชนเดินเข้ามา เฮ้ย@#$%&()  แล้วมันเดินเข้ามา จอดรถ มาท่าเดิม ซักพัก ว๊ากกกกกกกก ไม่จริง

นนท์: เฮ้ยแล้วกูกินอะไรไปเมื่อกี้อะ!

ยิ้ม: กลั้นขำโคตรยาก (หัวเราะ)

บอส: แล้วประเด็นคือ โดนจับได้เพราะมีคนที่รู้ แอบเอาของไปทิ้ง แต่ไส้กรอกยังไม่หมด เลยแบบ เอ้า กูกินอะไรไปเมื่อกี้อะ เอ้า ไส้กรอก เอ้า เอ้า เอ้ะ ไส้กรอกสองถุงเริ่มไม่ใช่แล้ว แต่ M150 เก็บไปทิ้งแล้ว (หัวเราะ) แต่คือไม่อยากทิ้งไส้กรอก แพง (หัวเราะ)

(แล้ววงสมเกียรติก็แย่งขนมชิ้นสุดท้ายบนโต๊ะกันอย่างเฮฮา)

Somkiat, สมเกียรติ, smallroom, small room, วง, สัมภาษณ์, โบ๊ท, นักร้อง

นอกจากสิงอยู่คณะ สิงอยู่ที่ไหนอีก

สมเกียรติ: (หัวเราะ)

บอส:  ร้านเหล้า (หัวเราะ) หลังมอ มีอยู่สามที่ ห้องซ้อม ร้านเหล้า ร้านเกม (หัวเราะ) อะ ของมึงเป็นไงโบ๊ท

โบ๊ท: เช้า เรียน นิดหน่อย (หัวเราะ) นิดหน่อย ซ้อมดนตรี เราขับไปจรัญ ฯ 73 ซ้อมไกล ๆ เพราะว่าห้องซ้อมหน้ามอเต็มตลอด ไม่ดี แพง

บอส: ใช่ เมื่อก่อนจะเป็นห้องซ้อม 300 บาท แพงด้วย แล้วก็ไม่ดี แล้วในคณะห้องซ้อมก็

ยิ้ม: จองยากเหลือเกิน นู่นนี่

นนท์: ประเด็นคือเราขี้เกียจไปเขียนใบก่อนจองห้องซ้อม ทีละใบสองใบ เราเขียนปุ๊บ ไม่ใช่วันนี้จะซ้อมได้ มันต้องเป็นอีกวันนึง อะไรงี้

บอส: ซักพักมีวงมาลงห้องอีก เอ้า อดซ้อม!

โบ๊ท: ละช่วงที่จะซ้อม ต้องใช้บัตรนักศึกษาจองห้องอีก เอ้า บัตรนักศึกษาหาย ทั้งวงไม่มีใครมีบัตรนักศึกษาครับ (หัวเราะ)

บอส: ก็ไปซ้อม แล้วก็ครึ่งชีวืตที่เหลือ ก็หลังมอ

ยิ้ม: นาน ๆ ทีจะไปสุธารสบ้าง (หัวเราะ)

บอส: ส่วนมากอยู่หอ ติด ๆ กันหมดเลย

ยิ้ม: มีแต่บ้านผมที่อยู่หน้ามอ ก็เลยมีการหมุนเวียนหน้ามอบ้าง แต่พอบ้านพัง บ้านแตก

บอส: บ้านพัง เพราะว่าบ้านหลังนี้เคยจุเพื่อนในรุ่น 100 คน จริงๆ ประชุมรุ่น แล้วไปประชุมทำไมบ้านมันก็ไม่รู้ (หัวเราะ) เป็นบ้านเช่าด้วยนะ ไม่ใช่บ้านตัวเอง (หัวเราะ)

ยิ้ม: แล้วกูสภาพแบบ พูดไม่ได้อะ อืม

บอส: แล้วนั่งกันแบบ ราวบันไดก็มีเพื่อน ตรงนั้นก็มีเพื่อน ใครบ้างก็ไม่รู้

โบ๊ท: มันเหมือนโรงงานนรกด้วย คือมันจะมีแก๊งทำพร็อพ ไอ้นั่นก็ประชุม ไอ้นี่ก็สับขวานอยู่ข้างหน้า โป๊ก โป๊ก

บอส: แล้วก็มีห้องซ้อมในบ้านอีก ไอ้เหี้ยนี่ก็ไพรเวท ใส่ ๆๆ กันอยู่ข้างใน

นนท์: กูว่าไม่ใช่บ้านแล้ว อาจจะเป็นคณะ (หัวเราะ)

โบ๊ท: สุดท้ายบ้านแตก เพราะว่าพื้นพัง แล้วก็ออกหนีกันไปหมด เอ้อ ละก็พูดถึงเรื่องเดจาวู ผมกับเงาะเคยโดน

บอส: อ้าว โดนอะไรอะ!

โบ๊ท: เพื่อน ๆ ไปเรียนกันหมด ผมบอกเงาะว่า วันนี้…. ไม่ได้เข้า (หัวเราะ)

นนท์: ชีวิตมึงนิ (หัวเราะ)

โบ๊ท: …ก็ กฎมันดันเป็น 10 นาทีสายอะ (หัวเราะ)

บอส: ถ้ามัน 8 นาทีแล้ว จะไปทำไมอะ! นาฬิกาอาจารย์บางคนเร็วกว่าเราอีก

ยิ้ม: อาจารย์ชอบขี้โกงอะ!

โบ๊ท: อาจารย์ Valeriy เงี้ย เรียกชื่อผม Where is Broke? Broke? เค้าเรียกชื่อผมผิด จ๊อด (Shopping Bag) ก็พยามบอกเค้า แต่แกก็เรียกอยู่นั่นแหละ

ยิ้ม: แล้วอาจารย์ Valeriy อะ พูดไทยชัดชิบหาย (หัวเราะ) แต่เรียกชื่อมึงไม่ได้!

โบ๊ท: ผมก็แบบ Boat โบ๊ท โบ๊ท ทึ โบ๊ท สุดท้ายจ๊อดก็พยาม แต่ก็ไม่สำเร็จ (หัวเราะ) อะกลับมาที่เงาะ คือก็จะมีไดร์เป่าผม ผมก็นั่งเล่นคอม แล้วโต๊ะคอมของเงาะเนี่ย จะมีไดร์เป่าผม  

สมเกียรติ: อุ้ย ๆๆ ขนลุก

ยิ้ม: ไม่ใช่โต๊ะคอมเงาะด้วยเว้ย (หัวเราะ) โต๊ะคอมเพื่อนที่เงาะยึด

โบ๊ท: ส่วนผมนั่งใกล้ ๆ ห้องน้ำ เป็นอีกโต๊ะคอมนึง หันหลังให้เงาะ ละก็ ปุ๊บ ปั๊บ ปุ๊บ ปั๊บ เงาะก็ลุกจะเดินมา ก็เอ้ะ โต๊ะนี้มีอะไร แล้วอยู่ดี ๆ ก็ได้ยินแกร๊ก ฟิ้ววววววว คือเสียงไดร์เป่าผม ติดเอง แล้วหันไปมองหน้าเงาะเสร็จ เลยจับมือกัน เดินมาหน้าบ้าน มาอยู่หน้าบ้าน แล้วมองนาฬิกา อีกครึ่งชั่วโมงหมดคาบ เดี๋ยวพวกนั้นก็มากันหมดละ (หัวเราะ) เราจะรอกันที่นี่แหละเนาะ หน้าบ้านนี่แหละ ไม่มีใครกล้าเข้า รอหน้าบ้าน บ้านข้าง ๆ เป็นบ้านที่ปิดผ้าม่านตลอดวัน

นนท์: ผมก็กลัวบ้านนั้นไปเลย ตอนกลางคืนไม่กล้าอยู่

บอส: เหมือนในการ์ตูนจุนจิอะ นึกออกปะ

โบ๊ท:  เค้าก็แง้มมาดู แล้วก็ เอ้า ไม่เข้าบ้านกันเหรอ อะไรเด็กพวกนี้

บอส: แล้วภาพพวกมึงที่เพิ่งเจอผีมา แล้วเจอคนแง้มแล้วก็ปิด ยิ่งกลัว หรือว่าเค้ารู้ว่าบ้านนี้มีอะไร..?

โบ๊ท: ตอนนั้นผมอยากจะนั่งมอไซค์กลับบ้านเลย  เพราะจริง ๆ มันเคยมีคนเจอผู้หญิงชุดขาวเดินผ่าน แต่ไม่มีอะไร เมียประธานรุ่นเดินผ่านหน้าบ้าน ไม่มีใครกล้าว่าอะไร (หัวเราะ)

บอส: เราใช้ชีวิตกันเยอะมาก เรียนส่วนตัว ตอนเย็นใช้ชีวิตให้เต็มที่

ยิ้ม: คือบางทีแยกกันบ้างก็ได้ (หัวเราะ)

บอส: จะอยู่ด้วยกันตลอด ผลัดกันเป็นรูมเมทคนนั้น สลับกัน ๆ

Somkiat, สมเกียรติ, smallroom, small room, วง, สัมภาษณ์, นัท, เบส

วิชาอะไรผ่านยากที่สุดของแต่ละคน

ยิ้ม: ทุกวิชา (หัวเราะ)

บอส: เอียร์ ก็ต้องเป็นอาจารย์สุรัตน์สอนเท่านั้น!

นนท์: เอียร์จริง ๆ ตัว 4 ไม่ยากเลย

บอส: มันยากตัวแรกเพราะเราไม่ตั้งใจเรียน (หัวเราะ)

นนท์: หลัก ๆ อะ มันไม่ยากหรอก ยากที่ความรับผิดชอบเราที่จะไปเรียนหรือเปล่า ถ้าเรากลั้นใจหน่อย ตื่นมา

บอส: อย่างเรา เราเรียนดนตรีใช่มั้ย ทุกอย่างมันไม่ใช่ท่องจำได้ มันต้องซ้อม ใช้เวลากับมัน มันไม่ใช่แบบ เฮ้ย เราจะอ่านวันเดียวแล้วมันจะผ่านได้ ต้องใช้การซ้ำ มีวินัยในตัวเอง ต้องจับเครื่องซักนิดซักหน่อย แล้วจับมั้ย? (หัวเราะ)

นนท์: เมื่อก่อนเราจะมีชั่วโมงที่จะต้องไปซ้อมแยกเดี่ยวกัน ตึกใหม่อะไรงี้

บอส: วิชาที่ยากที่สุดเหรอ เศรษฐศาสตร์

นนท์: เศรษฐศาสตร์นี่ตกสามรอบ เกือบโดนไทร์

บอส: คือพี่อะเรียนวิชาปกติก็ผ่านแหละ แต่เศรษฐศาสตร์ไม่เข้าเรียน แต่มันไม่ค่อยดีหรอก ตอนนั้นเรารู้สึกว่าเราเป็นนักดนตรีใช่มะ เราจะเรียนทำไมวะ คือความจริงมันจำเป็นไง แต่ตอนแรกพี่ถือทิฐิกับตัวเองซึ่งมันไม่ดีเลย

ยิ้ม: แล้วตอนนี้อะ

บอส: จบบริหารมาอีกใบแล้วไอ้เหี้ย (หัวเราะ) เรียบร้อย

นนท์: ยากที่สุดเหรอ ให้เป็นเตียรี่ละกัน เพราะตอนนี้จำไม่ได้เลย อยากไปรื้อมาก (หัวเราะ) ตอนนั้นเหมือนเราไม่ค่อยได้ตั้งใจอะ ที่เค้าสอนมา อยากกลับไปเก็บ เพราะจริง ๆ พวกคอร์ดทางคลาสสิคอะ เค้าเอามาใช้ได้ แต่ว่าตอนนั้นลืมหมดเลย (หัวเราะ) เพิ่งโทรไปถามเพื่อนว่าจำเตียรี่ 4 ได้มั้ย คอร์ด German 6 Italian 6 เป็นไงบ้าง

บอส: เพราะเสียงมันดูโอเคอะ มันดู ยุโรปดี แต่ลืมแล้ว

ตอนนั้นยังเรียนเป็นคลาสสิค 4 ตัวเลยใช่ไหม

บอส: เดี๋ยวนี้มันไม่ใช่แล้วเหรอ!?

มันเป็น คลาสสิค 2 ตัว ป๊อบ 2 ตัว

บอส: เอ้า มีป๊อบให้เรียนด้วย!

เรียนกับพี่ดั๊ค (Postbox) สบายย

โบ๊ท: โห เรียนกับจารดั๊คอีกอะ! (หัวเราะ)

วิชาไหนที่ยากที่สุดของโบ๊ท

โบ๊ท: ทุกวิชาที่เป็น 8 โมงเช้าครับ (หัวเราะ) ยากหมดเลย ยากทุกวิชา ยากมาก คือผมไม่รู้ว่า ตอนไปแข่งโค้กมิวสิคอวอร์ดส พวกนี้มันไปไหวได้ยังไง ก็คือว่า รู้ตัวอีกทีคือบอสกับนนท์ เข้าเรียนไปได้แล้ว แต่ว่า เมื่อคืนตีสามกับเราไม่ใช่เหรอวะ

นัท: จริง ๆ คือกูตั้งนาฬิกาปลุกให้มึงแล้วนะโบ๊ท แต่มันเป็นเพลงนั้น เพลงนั้น ‘I’m just a little bit caught in the middle’

โบ๊ท: เพลงที่แสนจะกล่อม เป็นนาฬิกาปลุกในห้อง เงยหน้าขึ้นมา ยังอยู่ ยังอยู่ ยังอยู่ รูมเมท 3 คนอยู่ครบ อะ นอนต่อ วิชา 8 โมงเช้า ไม่ได้ยากที่การเรียนครับ ยากที่การลุกครับ! (หัวเราะ) เพราะว่าคืนก่อนหน้านั้นเราก็ไปลุยกันมาอย่างหนักหน่วง

บอส: บางครั้งผมกับนนท์ไปเลยแหละ อาบน้ำแล้วไปเรียนเลย ไปนั่งเลย เราก็ไมได้อะไร

โบ๊ท: แล้วแถวนั้นก็จะเดากันได้หมด แถวสหพร แถวนั้น ฝั่งร้านต่าง ๆ ก็จะเดาได้หมด ทรงอย่างนี้คือ ms (เด็กดุริยางคศิลป์ มหิดล) ใครเรียนมา 2-3 ปี ดูทรงก็รู้ อันนี้ ms อันนี้ไม่ใช่

บอส: ตอนแรกที่เรียนกับนนท์ก็รู้สึกนะ เห็นหน้าครั้งแรกไม่รู้จัก แต่ก็รู้ว่าเรียน ms แบบ ms ใช่มะ ช่ายย ทักกันปุ๊บ เละ

โบ๊ท: วันนี้ปาร์ตี้ไม่หนัก มาเร้ว ๆ

นนท์: ตีสี่!

โบ๊ท: ไพรเวทมึงอะ?

ยิ้ม: ไพรเวทเหี้ยอะไรอะ (หัวเราะ) ทิ้งแม่ง

บอส: ไอ้โบ๊ท บ่ายสองแล้ว ไพรเวทมึงอะ

นัท: แต่ก่อนโบ๊ทจะมีคำติดปาก เรียนกับใครนะ อ. Cherryl

โบ๊ท: ชิวเลย! (หัวเราะ) เรียบร้อยครับ ก็เปลี่ยนอาจารย์ไปตามระเบียบ (หัวเราะ) คือผมก็อุตส่าห์ได้อาจารย์ที่เก่งทุกคนแหละครับ อาจารย์เชอรีลสอนดีมากสำหรับชาวร้อง แต่ผมก็ปล่อยโอกาสนั้นหลุดมือไป ก็เป็นพี่เก่ง ธชย ได้ไปอยู่กับอาจารย์เชอรีลต่อ ได้ดิบได้ดีไปแล้ว (หัวเราะ)

Somkiat, สมเกียรติ, smallroom, small room, วง, สัมภาษณ์, โบ๊ท

ไพรเวทของบอสกับนนท์เป็นอย่างไรบ้าง

นนท์: ไพรเวทเรียนด้วยกัน เรียนคู่

บอส: เรียนกับพี่ตะวัน

นนท์: ปกติไพรเวทต้องเรียนคนเดียวใช่มะ แต่นี่สนิทกับพี่ตะวันมาก

บอส: คือตอนแรกเป็น เราเรียน แล้วนนท์เรียนต่อเลย พี่ตะวันบอก เอ้อ ไหน ๆ พวกมึงจะขาดแล้วมึงก็เรียนด้วยกันเลย

โบ๊ท: นี่พวกมึงดีไซน์คลาสเรียนกันด้วยเหรอ (หัวเราะ) ออกแบบการเรียนการสอน

บอส: ออกแบบให้พี่ตะวันด้วย (หัวเราะ) คือตอนนั้นเป็นช่วงปีสอง มีช่วงที่ไปแข่งโค้ก แล้วก็ช่วงที่ได้รางวัล แถมต้องคอยมาส่งเพลงทีค่าย บวกกับพอได้รางวัลก็ต้องไปร้องเพลงกับ Maroon 5 ที่อังกฤษอีก ไป 4-5 วัน พูดซะเท่เลย ทำเพลงกับ Maroon 5 ไปถึงปุ๊บ โบ๊ทเป็นไง

โบ๊ท: ได้ร้อง ‘We are the world (ตบมือ) We are the champion’

บอส: แล้วก็เป็นแต่ละประเทศของโค้กไง ที่ได้รางวัล แล้วโบ๊ทก็ We are the worldddd

นนท์: พยามหาเสียงตบมือโบ๊ทอยู่ (หัวเราะ) ไม่เจอ แม่งตบกันหลายคน (หัวเราะ)

บอส: ช่วงนั้นก็ไม่ได้ไปเรียน ก็เลยคุยกับพี่ตะวันว่า ยังไงผมกับนนท์ก็ขาดพร้อมกันอยู่แล้ว งั้นเราเรียนรวบบบ กันไปเลยดีไหม เป็น 2 ชั่วโมงยาว ๆ แล้วก็นั่งกันไป

นนท์: เพราะยังไงตอนสอบก็ต้องสอบคู่กันอยู่แล้ว อะ แล้วสอบก็ต้องสอบคู่กัน ตอนสอบ บอส accomp ให้ผม แล้วหลุด ผมแอคคอมให้บอสอย่างดีเลย บอสก็โซโล่แล้วไหลได้เลย แต่พอบอสแอคคอมปุ๊บ แม่งหลงท่อนให้ด้วย (หัวเราะ) ท่อน A B ผิด แล้วคะแนนออกมาคือ นี่ (บอส) B+ พี่ได้ B (หัวเราะ) ชิบหาย

บอส: พอโซโล่ผ่านไปแล้วเรารู้สึกว่า กูรอดแล้วแหละ กูก็เลย คิดเรื่องอื่นละ พอเข้า B เป็น B ไหนแล้วน้า จิตใจแจ๊ส ลอย ต้องไปคอร์ดส่งหรือยังนะ แล้วเดี๋ยวนนท์หันมาละ คือเลี้ยงมากำลังได้ที่ เอ้ากูวนอีกแล้ว (หัวเราะ) พี่ตะวันก็งง หน้าพวกมึงมันดูสายตาคอนแทคกันจังเลย แต่จริง ๆ คือ คือนนท์พยามจะบอกว่า ไปได้แล้ววว!!  คือเวลาที่ไปสอบ เราห้ามเลยนะ ห้ามที่ให้ใครรู้ว่าหลุด (หัวเราะ) เดี๋ยวเค้ารู้ ถ้าหลุดแล้วทำหน้าเนียน ๆ ไป

นนท์: คือจะขอเริ่มใหม่ก็ไม่ได้ไง สอบพวกเนี้ย (หัวเราะ)

Somkiat, สมเกียรติ, smallroom, small room, วง, สัมภาษณ์, บอส, นนท์, โบ๊ท, นักร้อง

การเรียนกับไพรเวทของนัท

นัท: ไพรเวทเราไม่ค่อยมีปัญหาอะไร เพราะเราตื่นทัน เราตื่นเช้าได้

บอส: ห้ะ อะไรนะ

นัท: เราตื่นเช้าได้

บอส: ห้ะ อะไรน้ะ ไอ้โบ๊ทตบมันดิ๊ (หัวเราะ)

ยิ้ม: มันอยู่ด้วยกันไม่ใช่เหรอวะ (นัทกับโบ๊ท) (หัวเราะ)

นัท: เราวางแผนว่าเราจะไม่ลงแปดโมงแน่ ๆ (หัวเราะ) เพราะว่าเราอยู่ด้วยกันมาเรารู้กันอยู่ เราก็เอาหลังเที่ยงเข้าไว้ เรียนช้าหน่อย จบวันช้าหน่อย แต่ขอให้มันหลังเที่ยง (หัวเราะ) เข้าใจมั้ย ไพรเวทก็ไม่มีปัญหาอะไร ส่วนมากก็เป็นคีย์บอร์ด จะสลับร่างกับไอ้โบ๊ท เวลาสอบเค้าจะให้อัดคลิป กูเฉลยได้ยังวะ (กระซิบ) (หัวเราะ)

นนท์: เฉลยได้ดิ จบมาตั้งกี่ปีแล้ว

นัท: ไม่เป็นไร ไอ้โบ๊ทไม่จบ เดี๋ยวเด็ก ๆ เค้าเอาไปทำตาม

ยิ้ม: ทำตาม (หัวเราะ)

นนท์: ตอนแรกการส่งคลิปสอบเนี่ย มันไม่เคยเกิดขึ้นในมหิดลมาก่อนเลย แต่ว่าสมเกียรตินี่แหละ มันมีปัญหา มันขาดเรียนบ่อย ต้องไปอ้อนวอนอาจารย์ อาจารย์ครับ ขอส่งเป็นคลิปได้มั้ยเพราะผมติดทัวร์คอนเสิร์ตจริง ๆ

บอส: ใช่! เดี๋ยวผมอัดมาให้จากโรงแรมที่นู่นเลย พอเพื่อนทำปั๊บ อะ ผมก็ติดอันนั้นค้าบ ซักพักกลายเป็นว่าทุกคนต้องส่งเป็นคลิป

โบ๊ท: แล้วเพื่อนแบบ เฮ้ย เห็นไอ้บอสคุยละ ไอ้นนท์พูดอย่างนั้นแหละ พวกมันก็ “อาจารย์คร้าบบบ ผมก็ติดคร้าบบ”

บอส: แล้วแต่ละคนไปอัดคลิปกันเนี่ย คือไปอัดในห้องเดียวกัน นี่! เสิร์ชรหัสนักศึกษาพวกมึงทุกคน มีพวกมึงทุกคนจริง ๆ ! (หัวเราะ) เนี่ย ในยูทูปก็มีเนี่ย ที่เอาถุงเซนทรัลมาห่อตัวด้วย (หัวเราะ)

โบ๊ท: คลิปนี้เห็นอย่างนี้จะ 10 ปีแล้วนะครับ! (หัวเราะ)

บอส: เนี่ย มีทุกคนเลย โบ๊ทก็มี สมัยก่อนอัดคลิปส่งไง

โบ๊ท: แล้วก็เป็น มืออ้วนข้างนึง มือลีบข้างนึง (หัวเราะ)

บอส: คือเนี่ย ตอนถ่ายก็ช่วยกัน เนี่ย ๆ (หัวเราะ) อาจารย์ก็ไม่ว่า มันอิสระ สร้างสรรค์ ของโบ๊ทเป็นไงครับ (หัวเราะ)

โบ๊ท: ครับ ก็ ดนตรีฟิวชั่นมันมีจริง ๆ (หัวเราะ) เป็นมือฟิวชั่น ปกติแล้วข้างนี้เล่นเบส ก็ต้องวอล์ค อีกข้างเป็นเมโลดี้ การทำประสานกันเนี่ย ถ้าไม่ได้ซ้อมกันมาเป็นเวลาที่หเมาะสมแล้วควรค่าแก่การส่ง มันทำได้ (หัวเราะ) เห็นว่าเอ้ ในห้องก็รอกันนานละ จนมีคนมาสะกิดว่า (กระซิบ) ‘โบ๊ท หลายเทคแล้ว’ เบื่อแล้ว

บอส: เพราะเพื่อน ๆ ก็รอแบบ เอ้ย ตากูอัดบ้างอะ (หัวเราะ) ก็มีคนถ่ายอยู่คนเดียว

โบ๊ท: ทำไงได้บ้างวะ (หัวเราะ)

นัท: ผมก็ต้องเอามือยื่นออกมา (หัวเราะ) คือจริง ๆ แล้วเป็นรูมเมทกัน ก็ อะ ไอ้โบ๊ท กูข้อหนึ่ง มึงข้อสองนะ แล้วก็ไปซ้อมกันมาน่ะแหละ เป็นมือไอ้โบ๊ทบ้าง มือผมบ้าง

โบ๊ท: ทำเซียน มองมือตัวเองด้วย (หัวเราะ) มีเล่นผิดด้วย

นัท: มีเกามือตัวเองด้วย

บอส: เหมือนเป็นหนังตลกอะ มือเพื่อนตี เอ้ยยย (หัวเราะ)

ยิ้ม: เริ่มมีคลิปคีย์บอร์ดครั้งแรกก็มีการโกงกันเลย (หัวเราะ)

นนท์: แล้วก็ใช่มุมกล้องหลอกเอา เพราะตอนนั้นไม่ต้องเห็นหน้าครบก็ได้

บอส: กลายเป็นโปลีโอข้างนึง มือลีบ (หัวเราะ)

นัท: มือใหญ่เชียว มีแบบแอบมองมือใหญ่ด้วย (หัวเราะ)

โบ๊ท: เรียบร้อยครับ ผ่านไปได้ อาจารย์ก็โอเค (หัวเราะ)

บอส: สุดท้ายเราก็ทำคลิปใหม่ดี ๆ มาส่งแหละ

สมเกียรติ: ใช่ ๆ ทำคลิปใหม่ไป

นัท: เป็นมือไอ้จ๊อดทั้งสองข้าง (หัวเราะ) สอนให้รู้ว่า ไม่ใช่แค่วิชาคีย์บอร์ดแต่เป็นวิชาเอาตัวรอดก็ได้ด้วย (หัวเราะ) ล้อเล่น

นนท์: มีฆ้องวงใหญ่ด้วย

ยิ้ม: เข้าไปในห้อง แอร์เย็นนน

บอส: โด เร มี ซอล ล้า ซอล ล้า ล้า ล้า ซอล แล้วมีเพลงนึงที่พยามเล่น เพลง Two Door Cinema Club อะ ตื่อ ดือ ดื๊อ ดือ ตึ่ด ตื่อ ตื่อดือ ด๊อ ดือ ตึด ตื่อ (What you know) ทั้งห้อง

โบ๊ท: แล้วก็ตะกั่วหลุดอีกแล้วววว จนอาจารย์เค้าต้องสร้างเรื่องอะครับ ว่า มันเฮี้ยน ถ้าตะกั่วหลุด มันเฮี้ยน อาจารย์ใหญ่เที่เคย อ่า อ่า…

บอส: แต่เอ้ะ ทำไมเรื่องมันเหมือนห้องนาฏศิลป์ของม.นู้นเลยอะ (หัวเราะ)

โบ๊ท: จะไปทางเฮี้ยนเลยฮะ คือถ้าเป็นฆ้องวงใหญ่จะเล่นมั่วซั่วไม่ได้ ห้าม ๆ ห้ามตะกั่วหลุด หลังจากพูดจบประโยคปุ๊บ! แตร่ง แน่ง แน๊ง แน่ง แต่ง แหน่ง แตร่ง แหน่ง แน๊ง แนง แตร่ง แหน่ง (หัวเราะ)

บอส: ไม่ ผมว่าจริง ๆ เล่นเพลงมันก็ไม่ผิดหรอก แต่ถ้าเล่นผิดวิธีอะ

โบ๊ท: แล้วมึงเล่นยังไหง

บอส: แตร่ง แน่ง แน๊ง แน่ง แต่ง แหน่ง แตร่ง แหน่ง แน๊ง แนง แตร่ง แหน่ง (หัวเราะ) ไม่แต่เราเล่นเป็นดนตรีไง (หัวเราะ) เค้าบอกว่า คนโบราณห้าม เพราะไม่อยากให้เราตีอย่างอื่นที่ไม่เป็นดนตรี (หัวเราะ)

ของยิ้มล่ะ

ยิ้ม: เหมือนโบ๊ทแหละ วิชาที่ตื่นเช้า (หัวเราะ) แปดโมงเป็นหลัก ไพรเวทก็ไม่มีปัญหา เรียนกับพี่คม เรียนทั้งสาขา entertain ทั้ง jazz โยกไปโยกมาสนุกเลย

Somkiat, สมเกียรติ, smallroom, small room, วง, สัมภาษณ์, ยิ้ม, มือกลอง

ตอนที่ ช่างมัน เพลงแรกของสมเกียรติถึงล้านวิว รู้สึกยังไง

สมเกียรติ: โหย ดีใจครับ

นนท์: ตอนแรก แค่ปล่อยเพลง ก็ฉลองกันแล้วครับ (หัวเราะ) คือเราจะมีการฉลองทุกการปล่อยเพลง ปล่อยทีเซอร์ก็ฉลองแล้ว

บอส: ตั้งแต่เรียนแล้ว เฮ้ย มีการแข่งขันโค้กมิวสิคอวอร์ดส เราต้องไปแข่งเว้ย! ฉลอง! (หัวเราะ) แล้วได้รางวัลไปญี่ปุ่น จะทำไรดีวะเพื่อน คือเหมือนชนะแล้ว (หัวเราะ) แล้วก็ตอนเข้ารอบแรก อะ ฉลองงง (หัวเราะ) นี่ไง ทำไมถึงเรียนกันไม่ค่อยจบ (หัวเราะ)

นนท์: ใช่ ๆ ตอนนั้นล้านวิว

บอส: เอาจริง ๆ อะ แค่ได้ออกงาน เราก็สนุกแล้ว แล้วยิ่งเห็นว่าคนชอบ มันก็ยิ่งรู้สึกว่าแบบ วู้ววว เราได้เจอคนที่ชอบเหมือนกันแน่ ๆ

ตอนนั้นกว่าจะล้านวิวนานไหม

สมเกียรติ: ของช่างมันไม่นาน

นนท์: ประมาณสี่ห้าปี (หัวเราะ)

บอส: ช่างมันที่เพลงที 3 แต่สองเพลงก่อนหน้านั้นไม่อยู่ใน _SARA

มีเพลงไหนใน _SARA ที่แต่งจากเรื่องจริงไหม

ยิ้ม: จริง ๆ ทุกเพลงก็คือมีส่วนจากเรื่องจริงทุกเพลงเลย ขึ้นอยู่กับว่าตอนนั้นเราเจออะไร เรารู้สึกอะไร แต่ละคน 5 คน มันจะไม่เชิงเป็นเรื่องอย่างที่เราเล่าซะ 100% เราเอา

บอส: อารมณ์จากตรงนั้นตรงนี้มา

ยิ้ม: ที่เรารู้สึกกับไอ้ที่เราเจอมาเล่าอีกแบบนึง ให้คนอื่นฟังแล้วเห็นภาพร่วมด้วย

บอส: เพราะจริง ๆ ไม่อยากให้เป็นส่วนตัวเกินไป คือ _SARA ภาพรวมจะเป็นการเดินทางของเราทั้งหมด จะเป็นเรื่องวัยรุ่น เรื่องเพื่อน คนรอบข้าง เพราะมันคือสิ่งที่เราต้องเจอตอนอยู่มหิดลเนี่ย ศาลายาเนี่ย ตลอดที่เราเจอทุกอย่าง ทั้งปัญหาทางที่บ้านหรือปัญหาทางความรัก หรือความสุข ปัญหา กับเพื่อน _SARA มันควรจะเป็นบริบบทรวมของมัน

ยิ้ม: แล้วพอมันเป็นเพลงที่เกิดจากประสบการณ์จริง ๆ ของมันเงี้ย เราก็ไม่จำเป็นจะต้องเล่าให้มันจริงมากเพื่อให้คนอื่นรู้สึกว่านี่มันเรื่องส่วนตัวเรา เค้าไม่มีส่วนร่วมกับเพลง เราเล่าความจริงที่ให้เค้ามส่วนร่วมได้ดีกว่า

บอส: เพราะเราไม่ได้รู้สึกว่าเราไปพูดแทนใครอะ เหมือนเป็นเพื่อนคนนึงที่มีเรื่องราวแบบนี้แล้วใครเจอเหมือนกัน มารู้สึกเหมือนกัน มารู้สึกด้วยกัน

ที่มาของชื่อ _SARA

ยิ้ม: จุดเริ่มต้นจากไหนวะ

นนท์: พี่รุ่ง (small room) เป็นคนเสนอมาให้เลยแล้วก็เหมือนเราจะชอบเลย เพราะมันเหมือนเราจะเติมคำว่ามีสาระเข้าไปก็ได้ คำว่าไร้สาระก็ได้

บอส: เพราะจริง ๆ เราเป็นยังงั้นกันอะ

นนท์: มันจะดู

บอส: มีสาระป่าวว้า เอ้ะมันไม่มีสาระนี่หว่า

นนท์: บทจะสนุกก็สนุแหกกันไปเลย บทจะมีสาระก็จะเปลี่ยนเป็นคุยรู้เรื่องปกติ

บอส: ไบโพลาร์ (หัวเราะ) เพราะจริง ๆ ที่เรามี _ เพราะว่าคนที่จะตัดสิน คือคนที่ฟัง เราบอกได้แค่ เราชอบทำอะไรแบบนี้ แต่คนจะตัดสินว่ามันคืออะไร มันบอกไม่ได้ เพราะแต่ละคนโตมากับเพลงไม่เหมือนกัน เราเลยให้มันเป็นแบบนี้ดีกว่า

อย่างขอวอนที่ลงอัลบั้มไป 2 เวอร์ชั่นเพราะเลือกไม่ได้ แล้วมีเพลงไหนอีกที่เลือกนาน ๆ

ยื้ม: เย้อะแย้ะ (หัวเราะ)

นนท์: แต่ขอวอน 2 กับ ขอวอน 1 นี่นานสุด เพราะว่าตอนแรกมี 4-5 เวอร์ชั่น แล้วก็เป็นเพลงที่แบบ เราอยู่กับมันนาน แล้วก็ช้ำ

นัท: แล้วเราก็ชอบมันทั้ง 2 เวอร์ชั่น เลือกไม่ได้ก็เลยแบบ ตามนั้น

ยิ้ม: พี่รุ่งดันไฟเขียวด้วย (หัวเราะ)

บอส: อยากได้เวอร์ชั่นเร็วเพราะสนุก อยากได้เวอร์ชั่นช้าด้วย ในที่ประชุม

ยิ้ม: งั้นเอา 2 เวอร์ชั่นนี่แหละ (หัวเราะ)

บอส: แต่ทำมานานแล้ว เพราะขอวอนนี่มาตั้งแต่เราเรียน ตั้งแต่ศาลายา เขียนกันมา ค้างมาตั้งแต่ตึกใหม่

ยิ้ม: เอ้ย จำได้แล้ว กูเข้ามาก็เพลงแรกก็ต่อเลย คือขอวอน

บอส: คือชอบมาก ๆ โครงมันมาแล้วแต่ยังไม่รู้จะยังไง เก็บมันมา

โดยที่เนื้อและดนตรีคล้าย ๆ แบบนี้มาตลอด

ยิ้ม: ประมาณ ๆ

บอส: มันคือ ทั้ง 1 และ 2 รวม ๆ กัน

นนท์: แต่ก็เซอร์ไพรส์เหมือนกันนะ พอเนื้อเพลงมันมีการเปลี่ยน แล้วเอ้ย เพลงเรามันทำหน้าที่ได้แบบนี้เลยเหรอเนี่ย ก็ดีใจ ก็ชอบผลงานนี้

มีท่อนไหนที่มาจากเดโม่แรกเลยไหม

โบ๊ท: ‘ให้ฉันรัก ให้ฉันหลง ให้ฉันเพ้อเจ้อ’ แล้วก็ขึ้นว่า ’ขอวอน’ เลย มี ‘ขอบคุณโลกนี้ ที่ได้เขียนคำว่ารัก ให้กับคนในฝัน’ แล้วก็คอยส่งให้เพื่อน ๆ ต่อไปเรื่อย ๆ

บอส: แต่ระหว่างนั้นพอมันเริ่มช้ำมาก ๆ เราก็แต่งเพลงใหม่ไปเรื่อย ๆ สนุกกับเพลงใหม่ แต่อันนี้ก็ยังอยู่ แล้วค่อยกลับมาอีกที ให้มันย่อยไปในตัว

ยิ้ม: ช่วงที่จะปิดอัลบั้มเลยหยิบกลับมาทำ เป็นเพลงที่ขาดอยู่พอดี

ตอนที่จะปล่อยแอบคิดไหมว่าเพลงนี้จะดัง

โบ๊ท: ตอนที่เค้าโหวตกันผมยกมือขอวอน 2 เค้าจะถามกันอะ อันไหนน่าสนใจสุด เพลงไหนอะไรยังไงสุด แอบมั่นใจขอวอน 2 สุด

นัท: เค้าหาเป็นซิงเกิ้ลด้วยแหละ

บอส: คือเรา ไม่รู้หรอกว่ามันดังไม่ดัง แต่มันชอบมันมาก เพราะว่าดังไม่ดังมันปลายทางมาก ถ้าเราคิดจากตรงนั้นมันปวดหัวแน่ ๆ เพราะถ้าเราชอบมากแล้ว เราคิดว่าเราทำเพลงเพราะกันเถอะ แล้วถ้ามันเพราะจริง ๆ

นนท์: ไม่งั้นเราจะไปสร้างความกดดันให้ตัวเองอีก

Somkiat, สมเกียรติ, smallroom, small room, วง, สัมภาษณ์

สมเกียรติที่ผ่านการประกวดโค้ก มิวสิค อวอร์ดส มา มองการประกวดดนตรีในปัจจุบันยังไงบ้าง

นนท์: เท่าที่ตามเห็นก็ คนประกวดเดี๋ยวนี้มีฝีมือ เก่งขึ้นมาก ไม่ค่อยได้เข้าไปดูเหมือนกันครับ ถ้าชนะก็ยินดีด้วย ถ้าแพ้หรือล้มเหลวก็อย่าเพิ่งผิดหวัง ต้องลองสู้ ๆ ต่อไป

บอส: การประกวดพวกนี้มันแค่จุดเริ่มต้นเอง อย่าคิดว่ามันคือทุกอย่าง พอก้าวมาปุ๊บ ต้องทำเพลงจริงอีก นั่นแหละ คือโลกที่เราต้องสู้ต่อไป

ยิ้ม: เหมือนจบมหาลัยแหละ

นัท: แต่ว่าไม่จำเป็นต้องไปประกวดก็ได้นะ เริ่มทำเพลงเองเลยก็ได้

บอส: แค่บางคนมันมีทางเหมือนกันไง ไปทางนี้ แต่งเพลงเอง ศิลปิน อาจจะไม่ต้องประกวดเลย บางคนอยากไปลองสนาม ไปเจอผู้คนก่อน ซึ่งปลายทางเหมือนกัน แค่เดินคนละทาง ไปได้หมด ทำตัวเองให้พร้อมเจอโอกาสไว้

นนท์: เราโชคดีครับ เราได้เจอโอกาส ตอนแรกเราก็ไม่พร้อมหรอก แต่เค้าบอกได้ไปญี่ปุ่นก็พร้อมเลย (หัวเราะ)

บอส: แต่จริง ๆ ก็คือ ถ้าพร้อมก็เอาเถอะ เราไม่ต้องมาพร้อมก็ได้ ถ้ามาก็ลุย ลุยมันก่อน

นนท์: คือเราก็ไม่มีอะไรจะเสีย จะต้องไปกลัว ทำไปเถอะ

หลาย ๆ เพลงของสมเกียรติเกี่ยวกับมิตรภาพระหว่างเพื่อน แล้วอย่างสมเกียรติเองมีวิธีทำยังไงไม่ให้เบื่อกัน

โบ๊ท: ผมว่าตอนที่หลบกันไป ต่างแยกย้ายกันไป อันนั้นก็พักแล้ว (หัวเราะ)

บอส: เพราะเดี๋ยวมันจะอยากเสพย์อีก เอาอีกละ ไอ้บอสมาอีกละ (หัวเราะ) คือต้องเตรียมใจมาพบเจอ

ยิ้ม: มีเรื่องให้เสพย์ใหม่ตลอด (หัวเราะ)

บอส: เหมือนพอเราโตขึ้นมันก็มีภาระหน้าที่รับผิดชอบ แต่พอเราได้เจอกันอีกทีมันเหมือนเราได้กลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง เวลาไปทัวร์เราสนุกทุกครั้ง บางทีไปเชียงใหม่ น้ารถตู้ถาม ‘พวกมึงไม่นอนกันเหรอ’ (หัวเราะ) คุยกันทั้งทางอะ ไม่นอน แว๊กว๊ากแว๊กว๊าก เหมือนที่บอกแหละ เวลาที่พักคือเวลาที่กลับไปใช้ชีวิตประจำวัน แล้วเวลาเจอกันเหมือนดนตรีเป็นจุดกลางของเรา

โบ๊ท: เปิดเทอมแล้ววววว

บอส: เปิดแล้ววว แต่เปิดเทอมบ่อยก็เหนื่อยหน่อยอะ (หัวเราะ) วันนี้ขอหลับละกัน (หัวเราะ) ปกติเวลาไปด้วยกันก็จะนอนด้วยกัน

นนท์: บางครั้งก็มีนอน 4 (หัวเราะ) นอน 5

บอส: ปกติผมจะนอนกับโบ๊ท แล้วจะเป็นยิ้มจะนอนคนเดียว ดึก ๆ ปุ๊บ เริ่มละ ประชุมวง พอเป็นโรงแรมจะกลัวผีกัน มาละ กลัวผี ชอบบิ๊วอะ เอ้ย เปิดเดอะช็อคปะ เอ้ย กูฟังด้วย ผมกับโบ๊ทก็นอนบนเตียงแหละ ซักพักไอ้สองคนนี้มาละ เอ้ยนอน 4 มะ ดันเตียงเลยมะ ซักพักก็ไปหยิบหมอนผ้าห่มมา สุดท้ายสองเตียงเล็ก ๆ นอนอัดกันห้าคน (หัวเราะ) อัดเป็นปลากระป๋องเลย เนี่ย โตประมาณนี้แล้วยังทำอยู่เลย (หัวเราะ)

โบ๊ท: สุดท้ายคือกลับมาคิด นี่เรา 28 แล้วนะ ยังนอนอะไรอกันอยู่ (หัวเราะ)

นัท: ยังปวดหลังอยู่เลยเนี่ย (หัวเราะ)

โบ๊ท: แอบมีในใจ แอบคิดอยู่วูบนึง เปิดการ์ตูน เอาให้มันเบื่อ เดี๋ยวมันจะเดินหนีไปนอนห้องมันละ ไม่จริง พอเจอการ์ตูนที่ชอบ ดูยาว

บอส: เพราะปกติเวลาไปทัวร์เราจะเอาคอมไป เอาสาย hdmi ไปด้วย เสียบ เปิดคอนเสิร์ต เปิดอะไรกันเอง เพราะเรารู้สึกว่าเราก็อยากพักผ่อนกันเอง

นนท์: เป็นนักออกแบบตัวน้อยก่อน เข้าไปถึงเปิดห้อง เอาตรงนั้นออกมา

บอส: อะ เตียงตรงนี้ติดกัน เอาตรงนี้วางทีวีตรงนั้น เปลี่ยนห้องเค้า ดีไซน์ให้ใหม่ ติดตั้งอะไรเรียบร้อย คือมันก็เหมือนเราอยู่ด้วยกันมาตลอดแหละ ไอ้ทะเลาะกันก็มีบ้าง แต่เราอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่สมัยเรียนละ

ทุกวันนี้พักผ่อนพอไหมเวลาไปทัวร์

สมเกียรติ: พอครับ แต่ก็ พักผ่อนน้อยแหละพวกเรา (หัวเราะ)

นนท์: เหมือนช่วงนี้ ความเฮ้วก็จะน้อยลงไปหน่อย แต่มันก็ไม่ได้น้อยหรอก (หัวเราะ)

บอส: แต่ว่าพวกที่เคยใช้ชีวิตหนัก ๆ เหมือนเมื่อก่อนก็ต้องพักลง เพราะอายุเยอะแล้ว แต่ก็ยังสนุกเหมือนเดิม

Somkiat, สมเกียรติ, smallroom, small room, วง, สัมภาษณ์, บอส

เคยทะเลาะกันบ้างไหม

ยิ้ม: อุ้ย เยอะ

นนท์: ส่วนใหญ่ก็จะเป็นอยากจะได้ผลลัพธ์ที่ดีกันทุกคน เราเลยรับกันได้เรื่องแบบนั้น บางทีการทะเลาะกัน แต่ว่าหัวชนฝา แต่ไม่ได้เพื่อจุดที่เป็น 100% ที่มันดีอย่างที่หวังไว้ ไม่แนะนำให้ทำ ถ้าทุกคนคิดว่า เพื่อให้มันดีเหมือนกันหมด อันนี้

บอส: ทุกคนทะเลาะกันเพื่อชื่อสมเกียรติ ทะเลาะกันเพื่อหาข้อเท็จจริงที่ดีที่สุดสำหรับอันนี้เพราะรักรักมันทุกคน คำว่าสมเกียรติ แล้วก็หาอะไรให้มันดี ทะเลาะกันแค่แปปเดียว เราเป็นเพื่อนกันไง เราก็รู้ สุดท้ายก็ดีกันนะ

เรื่องปัญญาอ่อนที่สุดที่เคยทะเลาะกัน

ยิ้ม: เรียง tracklist เพลงนี่แหละ (หัวเราะ) อัลบั้ม _SARA กูจำได้ว่ามึง (บอส) งอนเลยเว้ย (หัวเราะ) ออกตัวแรงสุด

บอส: เค้าเรียกว่าหาพวก ก็ต้องแบบ อย่าสบตาใคร

ยิ้ม: ไม่แต่แบบ ทุกคนมีลิสต์ของตัวเองอยู่แล้ว

บอส: ขอวอน 2 ต้องอยู่ตรงนั้น!!!

นัท: ตอนนั้นมี 5 แบบเลย

บอส: ทุกคนแบบ ตอนนั้นเพลงมันเสร็จแล้ว สุดท้ายพี่รุ่งบอก ‘เอ้า เรียงเพลง’ เราก็เฮ้ย โอ้โห เพลงในอัลบั้มมี 10 เพลง ต้องเรียงเพลงด้วยนี่หว่า

โบ๊ท: บางคนก็จะมีลิสต์เพลงที่ฟังตอนขับรถของตัวเองไปแล้ว อุ้ย เพลงนี้เข้าเพลงนี้ ชิน

ยิ้ม: จนชินน

โบ๊ท: ส่วนเราก็นั่ง BTS มาสมอลล์รูมประจำ หูฟังหนึ่งอัน ก็มีเพลย์ลิสต์ มีฟังเพลงเพลงนี้เข้าเพลงนี้ เข้าเพลงนี้ดิวะ!

บอส: แล้วก็มีแบบ กูขับรถมา เพลงนี้เหมาะ แต่กูนั่งรถไฟฟ้ามา กูว่าเพลงนี้อะเหมาะ! (หัวเราะ)

โบ๊ท: แล้วซักพักก็เริ่มตุ่ย ๆ

บอส: เป็นแบบ เพลงที่ 5 กับเพลงที่ 6 ของกูอะ เหมือนไอ้โบ๊ท (หัวเราะ) แค่นั้นก็เอา ใช่มะ ๆๆๆ หาพวก ทุกคนอยากให้มันดีที่สุดแหละ เพราะทุกคนคิดว่าลิสต์ของตัวเองดีกับวงสมเกียรติมาก ๆ สุดท้ายเราก็มาคุย สรุปมันก็ไม่ได้ต่างกันมากเลย เอาจริง ๆ มาเรียงมันไม่ต่างกันเลยเว้ย มันแค่มีบางจุดนิดเดียว เพลงสองเพลง แต่มันเสือกเป็นขอวอน 2 ไง ตอนนั้นอะ

นัท: อยู่ไหนดี ๆ

แรงบันดาลใจในการแต่งตัว

ยิ้ม: จริง ๆ ก็เอาให้สบายแหละ

บอส: ตามที่ชอบแหละ เพราะวงเราจะชอบแบบ มีกีฬาประจำก็คือการเล่นสเก็ตบอร์ดกัน

โบ๊ท: ชอบเล่นสเก็ตบอร์ด ชอบออกกำลังกายในร่ม (หัวเราะ)

บอส: เล่นเกม ออกกำลังกายนิ้ว

โบ๊ท: E-sport เนี่ย ไม่รู้จะเข้าโอลิมปิคเมื่อไหร่เนี่ย

บอส: RoV เนี่ย กูก็แข่งกันมาแล้ว (หัวเราะ)

โบ๊ท: กูก็แข่งด้วย กูโดนลืมทุกทีเลย

ยิ้ม: เดี๋ยวนะ นี่รอบที่สองแล้วมั้ง ไอ้โบ๊ทโดนลืมอีกแล้วอะ (หัวเราะ)

บอส: เหมือนโบ๊ทชงมาแล้ว เนี่ย โอลิมปิคก็ไปมาแล้ว เนี่ย กูไปแข่งมาแล้ว

นัท: เหมือนกูต้องดูเรื่องนี้ซ้ำอะ (หัวเราะ) ส่วนมากการแต่งตัวก็จะเป็นแบบนี้ กีฬาที่ชอบกัน เน้นสบายไว้ก่อน

นนท์: มันโชคดีตรงที่ว่า เราก็ใกล้ ๆ กัน ชอบแบบใกล้ ๆ กัน

บอส: แต่ก็จะดีตรงที่ว่า จะมียิ้มหรือโบ๊ทมาแชร์กันตลอด บางทีก็ใส่เสื้อ อีกวันเหมาะ มึงเอาไปใส่ แบ่ง ๆ กันไป

โบ๊ท: เรามีวัฒนธรรมที่แปลก ๆ หน่อย ถอดใส่กันตรงนั้นเลย

บอส: เอ้ย พี่เค้าใส่ถ่ายอันนี้ไป ทำไมพอพี่เค้ามาถ่ายอันนั้น เอ้าทำไมมันย้ายไปอยู่อีกคน (หัวเราะ) อะไรอย่างนี้ เพราะเราชอบแบบ อยากแต่งตัวไปได้ทุกวันแบบนี้

นนท์: ในวงนี่เสร็จผมหมดแล้วมั้งนี่ ได้ออพชั่นมามาใส่ (หัวเราะ)

Somkiat, สมเกียรติ, smallroom, small room, วง, สัมภาษณ์, โบ๊ท, นักร้อง

คำถามจากเติ้ล The Whitest Crow: วงสมเกียรติมีมาตรการอะไรสำหรับการรับมือวันสิ้นโลก

ยิ้ม: โหย

โบ๊ท: อะ มาเลยเติ้ล

บอส: The Purge อ่อ  ความฝันของพวกเราเลยเว้ย (หัวเราะ)

นนท์: กลายเป็นว่ามันไม่ใช่มาตรการ แต่มันคือความฝันอันสูงสุด สนุกแน่ (หัวเราะ)

บอส: เพราะพวกเราเคยอยู่ตอนที่น้ำจะท่วมไง ตอนก่อนท่วม กูกินมาลิบูกับมึงอยู่ 2-3 วันอะ (หัวเราะ)

ยิ้ม: ไม่ กูอะอยู่ มึงไม่อยู่ (หัวเราะ)  

โบ๊ท: อะไรนะ ไปสังเกตการณ์น้ำอยู่

ยิ้ม: วันสิ้นโลกกูว่ารวมแก๊งกันเลยเว้ย

บอส: อยากเกิดวันสิ้นโลกแล้วตอนนั้นไปอยู่ศาลายา เพราะรู้สึกว่าที่นั่นอะ

นนท์: แต่มึงไม่มีหออยู่แล้วนะ มันไม่ได้เช่าไว้ละนะ (หัวเราะ)

บอส: โห วันสิ้นโลกเค้ายึดกันน ยึดอยู่กัน เดี๋ยวกูเข้าเหมือง แล้วมึงไปฟาร์มในป่า

โบ๊ท: ไอ้เหี้ย เกมอีกแล้ว (หัวเราะ)

บอส: แต่ถ้าเกิดวันสิ้นโลกอยากเจอที่ศาลายาแหละ

โบ๊ท: ใช่ครับ ไปเจอที่ศาลายาละกัน แล้วเราจะพาทุกคนรอดกัน

บอส: เชื่อดิ จัดปาร์ตี้เช้าเย็น เช้าเย็น (หัวเราะ) จนกว่าจะตายแล้วโว่ยยยย (หัวเราะ) ถ้าเอาชีวิตไปเสี่ยง คงไม่หนุกแน่ (หัวเราะ) เห็นคนตตาย นึกออกปะ ยิงกัน นึกออกปะ รอดไปวัน ๆ ไม่สนุกแน่ แต่ถ้าจัดตี้ มันไปเรื่อย ๆ ตายก็ตายเลย (หัวเราะ)

นอกจากสมเกียรติ 5 คน อยากชวนใครมาอยู่วันสิ้นโลกด้วยกันอีกไหม

นนท์: เอาไอ้เติ้ลมาด้วย (หัวเราะ)

บอส: จริง ๆ อยากให้เอาองค์รวมศาลายายุคที่เราเรียน กลับมาให้หมด (หัวเราะ) มวลชน คนต่าง ๆ

ยิ้ม: ร้านเหล้า ร้านอะไร

โบ๊ท: เราจะฝากตามหาเพื่อนในรุ่นเรามั้ยที่หายไป อยากฝากตาม มหา หน่อยครับ ไหน ๆ ก็ได้มา The Salaya Sound แล้ว

บอส: เออมันมีเพื่อนผมคนนึงหายตัวไป ตั้งแต่ปี 1 หายตัวไป ชื่อมหา

นนท์: ยังไม่ตายใช่ไหม

ยิ้ม: ไม่ตาย เพื่อนแค่ไปเรียนที่อื่น (หัวเราะ) แล้วตัดขาดการติดต่อจากพวกเราไปเลย (หัวเราะ)

บอส: คือมันมีเพื่อนคนนึง เค้าจะดูธรรมะ ธรรโมนี่แหละ แล้วตั้งเค้าเป็นหัวหน้า คือปี 1 ไง ยังไม่รู้จักใคร แล้วมไอ้เงาะมั้ง เรียกเค้าว่า มหา เค้ามีถุงย่ามอันนึง

โบ๊ท: ติดกระดุมคอบน (หัวเราะ)

บอส: แล้วเค้าก็นึกว่าเค้าเป็นหัวหน้าของทุกคน เค้าก็แบบ เออ เฮ้ย ว่าไงเพื่อน แล้วเราก็ไม่ได้อะไร

ยิ้ม: เป็นศูนย์รวมจิตใจอะ

บอส: แล้วบางทีเรา เพื่อนเค้าเป็นคนคิดมาก แล้วพวกเราก็เล่นกันสนุกสนานอะ แล้วมหาก็บอกว่า เหี้ยเอ๊ย รับน้องแม่งเครียด แล้วเค้าก็พูดประมาณว่าแบบ เหมือนเค้าเป็นหัวหน้าก็ต้องพาทุกคนผ่านไป นึกออกปะ เค้าก็บอก ไม่เป็นไร แล้วเหมือนวันนั้นรับน้อง ละก็ร้องเพลงจนเหนื่อยละ แล้วอยู่ดี ๆ มหาก็ร้อง เอ้ยยยย แล้วก็วิ่งหายตัวไปเลย (หัวเราะ) นั่งแทกซี่หายไปเลย

(แล้วสมเกียรติ ก็เริ่มแซวกันว่า นี่เราอยู่ True Coffee กันนะเนี่ย โวยวายเสียงดังกันมาก ๆ (หัวเราะ)

บอส: แล้วมหาก็ หายตัวไปตลอดกาล (หัวเราะ)

นนท์: ฝากตามด้วย (หัวเราะ)

บอส/ยิ้ม: แล้วก็ไม่กลับมาเลย

ยิ้ม: ไม่แต่ได้ข่าวว่าวันนั้นคือไปอยู่บ้านแฟนเก่า

บอส: แต่ว่าเพื่อนอะ ตกใจ โทรแจ้ง จส.100 จริงจัง หาไปปุ๊บ ไอ้บ้านหลังนั้นแหละ

ยิ้ม: ก็บ้านกูน่ะแหละ (หัวเราะ)

โบ๊ท: เดี๋ยวนะ ก่อนไปอะ ใครไปดูดวงให้มหา แล้วเค้าเลยไปเลย

บอส: เหมือนเค้าคงจะมีปัญหาอะไรซักอย่างแหละ ว่าเค้าหายตัวไปเลย แต่เค้าเป็นเพื่อนที่นิสัยดีตอนปี 1 แล้วก็ หายตัวไปจริง ๆ  แต่เราก็สร้างเรื่องให้มันว่ามหาหายตัว เนี่ย ละวงชอบมีเควสว่าอะไรหายตัวขึ้นมา แล้วก็จะมีคำที่คดขึ้นมาเอง แล้วก็พูดกันเอง (หัวเราะ)

ยิ้ม: อัปปาหี่ งี้

Somkiat, สมเกียรติ, smallroom, small room, วง, สัมภาษณ์, บอส, กีตาร์

ช่วงนี้ฟังวงอะไรกัน

ยิ้ม: เมื่อวานเลย Bodyslam (หัวเราะ) นั่งไล่ฟัง มี Zeal, ClashSoundcream

บอส: เมื่อวานคือ ไอ้นี่ พวกรเจะมีธีมเวลานั่งรถตู้ เอ้า ธีมเพลงตอนมอต้น! เปิดกันเข้ามา โปเตโต้

โบ๊ท: อะ ๆ เพลงอาบน้ำ ๆ ของผมจะเป็น Rex Orange County ไปอาบน้ำ สบาย ๆ ไป

บอส: ช่วงนี้เพลงวันพีซตลอด

ยิ้ม: กู Soundcream ว่ะ ติดมาสองวันละเนี่ย (หัวเราะ) Clash ใครไม่อิน กูอิน

นัท: ของผมตอนนีเป็น Jenga เพราะเค้าเพิ่งมาลงแบบเป็นไลฟ์ ยิ่งเป็นไลฟ์แล้วแบบ ดีขนาดนี้เลยเหรอ เปิดปะเนี่ย (หัวเราะ) อยากไปดูสด

นนท์: ของผมเป็นสมเกียรติอัลบั้ม 2 ครับ

ยิ้ม: นี่ ขายของเก่งงง

นนท์: กูเล็งมึงมาละ ไม่มีใครเข้าเลย กูเข้าเอง (หัวเราะ) เรากำลังทำอัลบั้มใหม่อยู่เหมือนกันครับ ช่วงนี้ได้ฟังบ่อยหน่อย ชอบผลงานตัวเอง

บอส: ช่วงนี้ฟังบ่อยก็ฟังเช็คกัน จะชอบฟังกันบนรถ

โบ๊ท: ตื่นเต้นกับอะไรที่สุดตอนนี้ก็คิดถึงขนาดกับเพลงที่กำลังจะปล่อยตอนนี้ครับ

นนท์: เดี๋ยวมีเพลงใหม่อีก 1 เพลง

เรื่องราวประทับใจกับแฟนคลับ

นัท: มีน้องคนนึงที่เปิดร้านเบเกอรี่ แล้วเค้าเป็นโรคแพ้ภูมิตัวเอง โรคพุ่มพวง

บอส: แต่เค้ามาดูคอนเสิร์ตไม่ได้ เวลาไปเล่นมหาสารคามเค้าจะส่งขนมมาให้

นัท: เค้าจะดูพวกเราจากตอนไลฟ์หรือใน # ของเรา หรือเวลาเราลงคลิปวิดีโอ

บอส: แล้วมันเป็นกำลังใจให้เค้า เพลงเรา เค้าไม่รู้เค้าจะตายเมื่อไหร่ แต่เค้ามาดูเราไม่ได้

นนท์: แล้วก็ยังมีแฟนคลับอีกหลายแบบ ส่งนักรับจ้าสารพัดมา

นัท: คือแฟนเพลงเราหลายรูปแบบ สารพัดมาก

บอส: มีที่เชียงใหม่ก็จะเป็นแบบนี้ รับจ้างสารพัด

นนท์: คือมารับที่สนามบิน ส่งนักรับจ้างคนนี้มารับที่สนามบิน

ยิ้ม: เอาดอกดาวเรืองมาให้ด้วย (หัวเราะ)

บอส: คือจ้างเค้าไปทำอะไรก็ได้อะ แล้วมีแฟนเพลงจ้างคน ๆ นี้มา เป็นใครก็ไม่รู้ มาแบบ พี่ครับ ผมมาต้อนรับพี่ ก็แบบ เฮ้ย ใครวะ

ยิ้ม: เค้าบอกว่า ‘ผมอะ ก็เหมือนคุณกินในกินทามะแหละครับ’

นนท์: ชื่ออะไรแมน ๆ นะ

บอส: กินทาแมน (หัวเราะ) แล้วห่าม ๆ ก็มีอีก ขอนแก่น เจอแฟนเพลงจุดไฟเผาป่า

นัท: ล่าสุดตอนไปลำปางก็มีอีก แฟนคลับประกบมาเลย

บอส: แต่ที่เจอที่ลำปางนี่ดีนะ คือเค้าเป็นแฟนเพลงเรา ชอบ เค้าก็มาเดินตาม เราเดินเข้าไปร้านเสื้อ แล้วเค้ามาถ่ายรูป เค้าก็ดินไปในร้านเสื้อด้วย โบ๊ทวาง เค้าหยิบมาลองบ้าง ซักพักโบ๊ทก็ดู จับไอ้เด็กนี่แต่งตัว

นนท์: ภารกิจใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

นัท: แต่งเค้าเท่ไปเลย (หัวเราะ)

บอส: เดี๋ยวนี้เห็นน้องคนนี้แต่งตัวเดิน โห ออกมาจากวงาน cheese เลย! แต่เราก็รู้สึกว่า การพบปะแฟนเพลงมันไม่ได้จำเป็นต้องเกี่ยวกับดนตรี ถ้าเค้าอยากคุย เค้าอาจจะชอบที่เราแต่งตัวแบบนี้ เราก็จับน้องเค้าแต่งตัวแล้วเค้าก็ดูแฮปปี้นะ

นัท: น้องบอกดูหน้ากูด้วยพี่ (หัวเราะ)

เล่าเรื่องการถ่ายทำ mv คิดถึงขนาด

ยิ้ม: เป็นจีน-คำขวัญกับตุลย์-ณัฐดนัย เป็นผู้กำกับร่วมกัน สนุกเนอะ เหมือนเราทำงานด้วยการอินกับการอยู่ด้วยกันอยู่แล้ว แล้วเจออีกกลุ่มที่อินในผลงาน มันเลยคอนเน็คกัน เกิดอะไรที่สุนกมาก ทั้งบรรยากาศในกองหรืออะไรที่มันออกมามันแบบ ดีมาก

นัท: เหมือนเคมีมันเข้ากันด้วย สองอัน เราแบบ ถ่ายอยู่เราสามารถเสนอความคิดได้ด้วย เค้าก็จะรับฟังเรา อะไรแบบนี้

ฉากที่เล่นยากที่สุด

บอส: อ้อ ฉากนานสุด

ยิ้ม: เล่าไปซิ

โบ๊ท: ซีนอารมณ์ ๆ

นัท: เป็นฉากผมเอง อยู่กับคริสตี้ (หันไปถามเพื่อน) ‘เราเฉลยได้ยังวะ’ (หัวเราะ) เป็นฉากที่ต้องคิดถึงใครบางคน อันอื่นมันสนุกสนาน อันนี้เจอครั้งแรกกับประสบการณ์ครั้งแรกที่ทำอะไรนัครับ ทำอะไรนะ แอบรัก แอบชอบ

บอส: แล้วเป็นไอ้โบ๊ททำหน้าเงี้ย 

 

นัท: เอาให้เป็นรูปอย่างอื่นมาก่อนก็ไม่ได้ (หัวเราะ) เป็นรูปโบ๊ททำท่าคริสตี้ที่จูนปั่นเละมาแล้วอะ (หัวเราะ) “จะเอาให้ผมเขินอะไรนะครับ” “จะให้ผมเขินอะไรเหรอครับ” แต่ก็มีพี่กิ๊ม ผู้ช่วยผู้กำกับ มาช่วยบิ๊ว ทำซีนแบบนี้ อารมณ์ต้องเป็นแบบนี้นะ เราก็จะผ่านมาได้ ไม่นานเท่าไหร่ ลงมาเพื่อนหลับหมดเลย (หัวเราะ)

บอส: แต่จริง ๆ ทำงานกับคำขวัญกับตุลย์นี่สนุกอย่างนึง เค้าเปิดให้เราเดินถือไป “เอานี่เข้าฉากได้ปะ?” แล้วเค้าก็คิดแปปนึง แล้วก็ ‘อุ้ย ดี ๆๆๆๆ’ มันทำงานเหมือนเพื่อนเลยอะ

สมเกียรติ: ใช่ ๆๆ

ตอนท้าย ๆ mv ที่ดูปั่น ๆ คือคิดเองใช่ไหม

บอส: คือเค้าคิดมา เค้ามีโครงให้แต่เราเจออะไรปั่น ๆ อย่างตุ๊กตาหมา แล้วโบ๊ทก็แบบ เอ้ย ตุ๊กตาหมา เอาเข้าซีนได้มั้ยพี่ แบบว่า เค้ารับฟังด้วย จีนเป็นคนรับฟังหมด มีออพชั่นเสริมนะ มีอันนี้ ๆ เค้าก็จะรับฟังหมด เพราะว่าจริง ๆ เราอยากให้ดีกันหมด

เรื่อง คิด ต่าง ๆ ที่ซ่อนใน mv มีจริง ๆ ใช่ไหม แล้ว Alex Turner คืออะไร

สมเกียรติ: คิดไม่ออก

ยิ้ม: มันจะมีที่ Alex Turner ร่างใหม่ทีเป็น skinhead แล้ว เค้าจะขึ้นไปร้องเพลงเพลงนึง

บอส: ต้องไปเสิร์ชดู เป็นคลิปเลย ที่เค้าจับกีตาร์แล้วเค้าแบบ เพิ่งเล่น Four Out Of Five นี่แหละ เพราะเพลงนี้มันวนไปเรื่อย ๆ ใช่มะ แล้วตอนหลังเค้าแบบ นิ่ง แล้วมันเป็น คิดไม่ออก ได้นะ ที่คำขวัญเค้าเห็นอะ

ยิ้ม: ซึ่งตอนสุดท้ายก็เฉลยที่มันมีแบบ โชว์เนื้อเพลง

บอส: แล้วจริง ๆ พวกเราก็ชอบ Alex มาตลอดอยู่แล้ว

นัท: เอ้ยแต่จริง ๆ ก็คึกคักกันมากครับ ขอบคุณทุกคนครับ

บอส: ตอนโบ๊ทเป็น Alex โบ๊ทไม่ออกจากคาแรคเตอร์เลยนะ เป็นอเล็กซ์ตลอด

โบ๊ท: มีทาหนวดด้วย ทาไปทามา ผ่านกระจก เฮ้ย เอาเว้ยย เลยเป็นอเล็กซ์ทั้งวัน

แล้วทั้งหมดคือหมดแล้วหรือยัง

บอส: อาจจะมีอะไรซ่อนอยู่ ลับ ซ่อน เงื่อน

พูดถึงอัลบั้ม 2 ที่กำลังทำซักหน่อย

นนท์: ตอนนี้มีเพลงที่ 2

ยิ้ม: เพลงที่ 2 ที่กำลังจะออก ปลายปี

บอส: จริง ๆ ทั้งอัลบั้มตื่นเต้นแน่ ๆ

นนท์: แต่เราจะไม่หยุดนิ่งละ คือเราจะออกมาให้เห็นหน้าเห็นตากันตลอดทั้งปีครับ ปีนี้ ปีหน้าเลย ตลอดไป 10 ปี 20 ปี 30 ปี

ยิ้ม: 10 20 30 40 10 20 30 40 (ร้องเพลง) นี่พวกเรายึดที่นี่ (หัวเราะ)

นัท: ทำที่นี่ให้เป็น ชั้นจี

นนท์: ก็มึงบอกว่าเป็นชั้นจีมันก็เละแล้วอะ (หัวเราะ)

บอส: เนี่ย เห็นมั้ย เราไม่น่าเปิดมาว่าให้ทำเหมือนเป็นชั้นจีเลย (หัวเราะ)

มีอะไรเปลี่ยนแปลงทางดนตรีไหม

ยิ้ม: คนทำ ก็เป็น 5 คนเดิมแหละ คือมันมี signature แน่ ๆ แหละ แต่ว่าด้วยวัยที่เปลี่ยนไป เราไปเจออะไรข้างนอกมา อะไรงี้ ก็ต้องมีอะไรที่เปลี่ยนตามเวลา

บอส: คือคนสนุกเหมือนเดิมแหละ โตขึ้นมาหน่อย แล้วก็มองโลกในมุมเดิมแหละ แต่จะเห็นอะไรเพิ่มขึ้น

ยิ้ม: 10 20 30 40 10 20 30 40 (หัวเราะ)

โบ๊ท: อะ โตขึ้นมากเลยเนี่ย (ตบมือ) ผมชอบลงรถ ผมชอบลงเรือ เป็นวงโจ๊ะ (หัวเราะ)

บอส: ซักพัก ในอัลบั้ม เพลงแรก 10 20 30 40 10 20 30 40 (หัวเราะ)

นนท์: ต้องโทรไปขอลิขสิทธิ์ตลกยุคเก่า ๆ อะ (หัวเราะ)

ยิ้ม: อัลบั้มรอปีหน้าครับ

บอส: แต่ว่าเดี๋ยวมีออกอะไรมาเรื่อย ๆ

Somkiat, สมเกียรติ, smallroom, small room, วง, สัมภาษณ์

ฝากผลงาน

ยิ้ม: ติดตามได้ในเพจเลยครับ เฟสบุ้คสมอลล์รูม

บอส: instgram ของเราด้วย @somkiat10s เราชอบเล่นอะไรพวกนี้เพราะว่าได้เจอกับแฟนเพลงจริง ๆ อะ สมัยก่อนกว่าจะได้คุย เค้าต้องส่งจดหมายมา

ยิ้ม: เอ้ย แต่ตอนเด็ก ๆ เคยส่งไปรษณียบัตรไปหาน้าต๋อยนะ ลุ้นเกม

บอส: มึงส่งไปนี่ไม่ใช่เหรอ น้าติงอะ น้าติงมวยปล้ำ

ยิ้ม: น้าติงซื้อเลย ตุ๊กตุ่นอะ

บอส: เอ้ะ แล้วเดี๋ยวนี้ยังมีตู้ปณ. มั้ย

นนท์: อะ แฟนเพจเหมือนตู้ปณ. ทำหน้าที่เดียวกัน (หัวเราะ) ในเพจก็จะมีกิจกรรมต่าง ๆ รอฟังเพลงใหม่ หรือถ้าเราจะมกิจกรรมอะไรลดแลกแจกแถมเกี่ยวกับ merchandise ก็ดูในเพจวงสมเกียรติ

บอส: เดี๋ยวซักพักเราอยากจัดอะไรเราก็จัด

โบ๊ท: ดูเอาแต่ใจอะ อยากจัดอะไรเราก็จัด ทุกคนมีหน้าที่รอติดตามอะ (หัวเราะ)

บอส: แต่ว่าอยากให้มาเจอกันนะครับ

โบ๊ท: ช่วงนี้ก็ห่างหายงานเล่นศาลายาไปนานเนอะ

บอส:  จริง ๆ ก็อยากกลับไปเล่นศาลายาเหมือนกันเนอะ ขาหมูสีลม อร่อยสุด ๆ ไปเลยเว้ยยย แปป ๆ ก็หมด เด็ก ic มากินไปหมด (หัวเราะ)

ยิ้ม: อยากกินขาหมูเฮีย

สมเกียรติ: จ้างเราไปเล่นศาลายาเถอะ

บอส: เป็นเฮียแหละที่จ้างเราไป

นนท์: ลูกเฮียเค้าเป็นแฟนคลับนะ

บอส: อยากจัดคอนเสิร์ตที่เอาขาหมูขึ้นมาเต้นบนเวทีด้วย (หัวเราะ) กินขาหมูกันเล้ย แล้วตีกลอง สแนร์โรด้วยกระเทียมพริก ลอย สวย

โบ๊ท: กัดหนึ่งคำแล้วตีเป็นกระเทียม โป๊ะ!

บอส: สุดท้ายนี่ก็รักศาลายาเนอะ

ยิ้ม: อยากกลับไปเล่นศาลายาอีก

โบ๊ท: อยากให้ทุกคนได้กลับมารวมตัวกันอีกครั้ง

บอส: วันพีซหรือศาลายาแหละ ช่วงนี้ดูวันพีซบ่อย

นนท์: โกลโรเจอร์ ๆ  ช่วงนี้เพื่อนอินอยู่

นัท: ตอนที่เท่าไหร่แล้ว

บอส: ไปดูย้อนถึงตอนที่ 300  และ เร็ว

ยิ้ม: ตอนละ 20 นาที ๆ

บอส: คืออ่านมาแล้วไง

ยิ้ม: ดูแค่ตอนที่ชอบดิ

บอส: ก็ชอบแค่ตอนเกาะลอยฟ้าอะ อยากไปถึง

ยิ้ม: แล้วดูเกาะลอยฟ้าซ้ำไปกี่ตอน

บอส: ตอนสู้กับบอส แล้วก็ลงมาข้างล่าง

นนท์: อันนี้เขียนลงไปด้วยก็ได้นะครับ (หัวเราะ)

เรื่อง: มาลัยวีณ์ แสวงผล
ภาพ: ฉันทวัฒน์ ยิ้มโสภา (@fordyims)
สถานที่True Coffee อาคารเมืองไทยภัทรคอมเพล็กซ์
จำนวนชาวศาลายา: ทั้งวง